Placeholder image 

 BELANG VAN LIMBURG

Donderdag 11 oktober 2018

BRON: HET BELANG VAN LIMBURG

KENNEN JULLIE DEZE NOG?

Placeholder image

Wist je dat er politieagenten rondhuppelen op de golfcourts? Geen blauwhemden maar Marshals. Een titel die uit een spaghettiwestern geplukt lijkt, niet? Op Millenium Golf in Paal neemt Eddy Raymaekers die honneurs waar. “Geloof het of niet, maar ook hier lopen geregeld cowboys rond”, lacht De Lange uit Boekt die in een vorig leven doelman was in het voetbal en vervolgens keeperstrainer, T2 en zelfs T1 bij heel wat clubs.

Door Norbert Stas en Xavier Champagne

“Je mag mij politieman of sheriff noemen. De keuze is aan u”, zegt Raymaekers. “Maar het is geen beroep, wel een hobby.”
Best begrijpelijk trouwens in zijn geval. Want minister Bacquelaine die van de daken schreeuwt dat we minstens tot ons vijfenzestigste moeten blijven werken, zal het niet graag lezen. Maar op de identiteitskaart van deze 63-jarige staat als beroep ‘gepensioneerde’. “Sinds mijn 38ste”, zo slaat hij ons met verstomming. “Sinds de mijnsluiting. Toen is die regeling uitgedokterd voor personeelsleden met twintig jaar dienst. Ik hoorde er nog op het nippertje bij. Ik was elektricien in de mijnen. Ik was zelfs de allerlaatste die uit de put van Zolder is geklommen. In feite heb ik er letterlijk én figuurlijk het licht uitgedaan.”

Ik heb het licht uitgedaan in de mijn van Zolder"

Op Millenium Golf in Paal doet iemand anders dat in zijn plaats. Alleen letterlijk, wel te verstaan, want met zes- tot zevenhonderd leden is het een vrij florissante club. “Alhoewel, de hype is voorbij dat iedereen overstapt van tennis naar golf”, stelt de man uit Boekt vast. “Sinds de opmars van de e-bikes fietsen mensen van gevorderde leeftijd vooral. In de golfsport komt de nieuwe instroom vooral van dertig-, veertigjarigen. Ook bij ons, in Paal. Ik ben daar dus één van de Marshals. Geen strenge politieman hoor die hier met een fluitje in zijn mond en met een matrak rondloopt. Neen, ik probeer de vriendelijke man te zijn die de golfspelers controleert op de banen. Ik rij er af en toe rond met de buggy en controleer of iedereen zich aan de regels en voorschriften houdt. Als er eentje zondigt, probeer ik dat diplomatisch op te lossen. Dat is niet altijd even makkelijk, hoor. Er lopen exemplaren tussen die terug blaffen: ‘Dat ben ik niet geweest, he!’ En af en toe duiken er ook ‘zwartgolfers’ op. Mannen en vrouwen die geen lid zijn maar na zes uur ’s avonds toch een balletje komen kloppen.”

Af en toe duiken er zwartgolfers op

“Het is mijn hoofdopdracht om de baan in zo’n perfect mogelijke staat te houden”, gaat hij verder. “De grond moet er als een biljarttafel bij liggen. Ik moet dan ook ingrijpen als ik merk dat er iemand een divot veroorzaakt heeft (lees: met zijn club een stuk gras wegmaait, nvdr). Elke golfinslag moet hersteld worden. En iedereen moet altijd de harken in de bunkers gebruiken om de voetstappen uit het zand weg te vegen. Vroeger deed iedereen dat spontaan, maar nu springt men daar wat losser mee om. Nu ja, vroeger ging het er in de hele golfwereld strenger aan toe dan nu. Toen moest je examens afleggen en bijvoorbeeld bewijzen dat je de bal 120 meter ver kon kegelen vooraleer je toegang kreeg tot de golfbaan. Nu is daar al lang geen sprake meer van.”

“Spelers moeten de etiquette naleven”

“Als Marshals springen we ook bij in de organisatie”, gaat Raymaekers verder. “Vanmiddag kwamen er bijvoorbeeld plots negentien Chinezen opduiken. Ik heb moeten controleren of zij hun greenfee betaald hadden. Dat is hetgeen je moet betalen om op een andere dan je eigen golfbaan te mogen spelen. Het was allemaal in orde. En ik heb hen ook wegwijs moeten maken in de club. Neen, niet in het Chinees maar vooral met gebaren (lacht). Als er wedstrijden gespeeld worden, springen wij ook bij. Dat is nodig vermits er pakweg tussen zestig en honderd deelnemers komen opdagen. Dan zorgen wij ervoor dat ze in groepen van drie spelers vertrekken telkens met een tussenpoos van acht tot tien minuten. Ik controleer ook of ze hun pitchvork bij zich hebben. En ze moeten natuurlijk de etiquette naleven. Golfschoenen dragen bijvoorbeeld en geen spikes. Geen joggings en zeker geen voetbaltruitjes of T-shirts. Een blauwe jeansbroek is sinds kort wél toegelaten. De spelers mogen ook niet te luidruchtig zijn maar ze moeten wel FORE! schreeuwen als dat nodig is (om mensen te waarschuwen dat ze zich moeten bukken en hun hoofd beschermen omdat er een balletje in hun richting komt. De traditie wil dat dit overgewaaid komt uit het leger van Napoleon Bonaparte toen de troepen nog in twee rijen naar het front trokken , nvdr). Tja, golf is niet langer een puur elitaire sport. Maar men moet zich wel gedragen.”

“Ik golf zelf ook”, lacht de West-Limburger fijntjes. “Sinds 2001. Ik heb als handicap 9.9. Dat is behoorlijk. Ik had het eerlijk gezegd nooit gedacht toen we indertijd met STVV initiatieles kregen in Hasselt. Ik vond het geen sport maar eerder krachtpatserij. Kwestie van zo hard mogelijk tegen dat balletje te ‘vlammen’ zodat dat zo ver mogelijk vloog. Fout natuurlijk. Golf is een technische sport. Alhoewel ik nooit les heb gevolgd. Maar ik heb wel veel gestolen met mijn ogen. Goed uit de doppen gekeken hoe anderen te werk gingen. En ik heb uiteraard veel opgestoken van mijn oude voetbalvrienden Willy Reynders en Geert Deferm. Willy heeft me ingeleid in de golfsport en Geert heeft me warm gemaakt om Marshal te worden. Ik denk dat ik dat nog lang blijf doen.”

Placeholder image

Eddy Raymaekers is bij de massa vooral gekend omwille van zijn voetbalverleden. Met zijn 1m90 onder meer in Aarschot en in Assent in doel gestaan. Na de mijnsluiting en zijn kruisbandletsel trainer geworden bij de toenmalige eersteprovincialer Berkenbos, vervolgens keeperstrainer bij OHL. Door Willy Reynders, toen trainer van STVV, daar weggehaald om er Poll Peters op te volgen. Onder Valère Billen gewerkt, onder Jacky Mathijssen (“helaas de bekerfinale tegen La Louvière verloren”) en onder Marc Wilmots. Dan zelfs dertien matchen lang T1 geweest bij de Kanaries en vervolgens weer T2 onder Herman Vermeulen. Uiteindelijk terug gekeerd in de provinciale reeksen: bij het toen nog erg ambitieuze Moelingen, bij Landen, Genenbos, Halen (“daar stapte ik op alhoewel ik dertig op dertig had gehaald. Omdat het bestuur de ploeg samenstelde”) en uiteindelijk gestopt waar het voor hem allemaal begon: bij zijn moederclub Vrijheid Zolder. “Als de cirkel rond is, is het tijd om ermee te stoppen”, lacht Raymaekers.

Onze Partners